Obecny skład

Aaron Stainthorpe - wokale
Andrew Craighan - gitara
Hamish Glencross - gitara
Lena Abe - bas
Dan Mullins - perkusja
Sarah Stanton - klawisze

Historia

My Dying Bride powstało w angielskim mieście Bradford w czerwcu 1990 roku z inicjatywy Aarona Stainthorpe'a, Calvina Robertshawa, Andrew Craighana i Richarda Miah. Gentlemani ci zamiast przykładnie i aktywnie uczestniczyć w coniedzielnych mszach świętych wzięli się ostro do pracy i po 6 miesiącach intensywnych prób ukazało się ich demo Towards the Sinister. Miesiąc później niewielka francuska wytwórnia - Listenable wydała 7'' singiel God Is Alone, który został sprzedany niemal natychmiastowo. Zwróciło na to uwagę Peaceville Records proponując zespołowi kontrakt.

Ich debiut - Symphonaire Infernus et Spera Empyrium (dołączył wtedy do grupy basista Adrian Jackson) poprzedzający pierwszy album - As the Flower Withers (ukazał się wiosną 1992 roku) przyniósł My Dying Bride miano zespołu poszerzającego granice awangardowego doom metalu (to chyba przez typowo death metalowe akcenty, ale mogę się mylić). Zespół zagrał też serię pierwszych koncertów w rodzinnej Anglii i odbył krótką trasę po Europie, po czym ponownie weszli do studia, żeby zarejestrować drugą EPkę The Thrash of Naked Limbs. Podczas kręcenia video do tego singla perkusista Rick uległ wypadkowi, co spowodowało odwołanie dalszej serii koncertów w Europie.

W 1993 roku szeregi zespołu zasilił na stałe skrzypek i klawiszowiec Martin Powell udzielający się gościnnie na wcześniejszych wydawnictwach grupy. W październiku tego roku ukazał się też drugi album My Dying Bride - Turn Loose the Swans, poprzedzając długą trasę koncertową, która okazała się być olbrzymim sukcesem, jeżeli chodzi o występy na scenie, ale zbiegło się to niestety także z poważnym wypadkiem samochodowym podczas tego tournee i kradzieżą sprzętu.

Po tych koncertach o My Dying Bride ucichło. Poza wydaniem kolejnej EPki - I am the Bloody Earth zespół cały 1994 rok spędził na intensywnej pracy nad nowym albumem The Angel and the Dark River, który ukazał się w maju 1995 roku. Na płytę tą złożyło się sześć około dziewięciominutowych epickich utworów no i przede wszystkim wytwórnia Peaceville Records, która musiała za ich nagranie zapłacić. Wydanie tego albumu poprzedziło także kolejną intensywną trasę koncertową, podczas której My Dying Bride zagrali między innymi na Dynamo Open Air Festival w Holandii.

Podczas jesieni 1995 roku ukazały się trzy pierwsze single zespołu wydane na kompilacji Trinity. Koniec tego roku zbiegł się dla My Dying Bride z udaną trasą koncertową jako support dla Iron Maiden w Anglii i Europie. W marcu 1996 roku po raz pierwszy pojawili się w Polsce - zagrali serię koncertów razem z Anathemą.

Na jesieni 1996 roku My Dying Bride wydali czwarty album - Like Gods of the Sun i ruszyli na kolejną trasę - w 1996 z Cathedral (odwiedzili wtedy jeszcze raz nasz kraj - razem z Blood Divine zagrali koncert we Wrocławiu - zdjęcia z tego koncertu do obejrzenia w galerii), a w następnym roku razem z Sentenced. W 1997 My Dying Bride po raz pierwszy koncertowali w Stanach Zjednoczonych - jako support Dio. Niestety kilka ostatnich tygodni trasy zostało odwołanych ze względu na chorobę perkusisty Ricka. Na domiar złego choroba ta zmusiła go do rozstania się z zespołem i My Dying Bride rozpoczęli poszukiwania nowego perkusuisty.

Rok 1998 przyniósł nowy album o dosć nietypowym tytule oraz zawartosci - 34.788%... Complete, a także zmiany w składzie jeszcze przed nagraniem płyty - dołączył do grupy perkusista Bill Law z Dominion, a szeregi zespołu opuścił Martin Powell, który w pewnym momencie nie zdzierżył kolejnych innowacji wprowadzanych do muzyki My Dying Bride przez pozostałych członków i oświadczył, że odchodzi (niedługo po tym fakcie dołączył na jakiś czas do Anathemy). W takim więc zmienionym składzie MDB weszli do studia.

Po wydaniu tego albumu o My Dying Bride znowu ucichło. Ciszę tą przerwała wiadomość, że zespół planuje zacząć pisanie nowego albumu zamiast tradycyjnie pojechać na kolejną trasę koncertową. Następną rewelacją był fakt, iż do zespołu dołącza na stałe perkusista Shaun Steel, były członek takich grup jak Solstice i Anathema. Z pomocą Johnny'ego Maudlin'a na klawiszach MDB nagrywają The Light At The End Of The World wydane w listopadzie 1999 roku. Album ten to powrót do brzmień znanych z Turn Loose the Swans czy The Angel and the Dark River, ale w nowym, świeżym wydaniu - bez wątpienia argument ten musiał przemówić przede wszystkim do tych ortodoksyjnych fanów, których zaufanie i cierpliwosć mógł nadwyrężyć poprzedni album. Do zespołu dołączył także gitarzysta Hamish Glencross, którego jednak nie słyszymy jeszcze na The Light at the End of the World - gitary na tym albumie nagrane zostały praktycznie tylko przez Andy'ego (dotychczasowy drugi gitarzysta Calvin Robertshaw zrezygnował z grania i poświęcił się managementowi zespołu - pomógł jedynie nagrać partie gitary na Sear Me III).

Początek roku 2000 dla My Dying Bride to seria koncertów w Europie, podczas których odwiedzili znów nasz kraj występując na festiwalu Metalmania. Pod koniec tego roku ukazała się też pierwsza część specjalnej kompilacji pod tytułem Meisterwerk 1, wydana z okazji dziesięciolecia istnienia zespołu, zawierająca rzadkie, niepublikowane oraz najpopularniejsze utwory z dorobku grupy - część druga Maisterwerk 2 ukazała się kilka miesięcy później.

W roku 2001 wydany został kolejny album The Dreadful Hours, znów z Johnny'm Maudlin'em z Bal Sagoth na klawiszach. Jako dodatek do 7 utworów ukazało się także nowe nagranie utworu "Return of the Beautiful" z As the Flower Withers - pierwszej płyty grupy - tutaj nazwanego "Return to the Beautiful". Zachęcony sukcesem nowego albumu zespół postanowił wydać w kwietniu 2002 DVD z 2,5 godzinnym materiałem nagranym podczas koncertu w Krakowie zatytułowany For Darkest Eyes. Niedługo potem ukazało się pierwsze koncertowe CD autorstwa My Dying Bride - płyta Voice of the Wretched.

Do końca roku zespół dużo koncertował, a od 2003 roku zabrał się do pracy nad nowym albumem - następcą The Dreadful Hours. Latem My Dying Bride weszli do studia - rezultatem tej sesji była płyta Songs of Darkness, Words of Light. Był to już ósmy album My Dying Bride, którego wydaniu w marcu 2004 roku towarzyszył głośny szum w mediach (szczególnie w TV Trwam). Tradycyjnie po wydaniu albumu zespół zajął się koncertowaniem - niestety po raz kolejny omijając Polskę. Oprócz koncertów MDB znaleźli także czas na nagranie pierwszego od czasów For You (z płyty Like Gods of the Sun) video - do kawałka The Prize of Beauty. Na tym jednak nie poprzestali - niedługo potem nakręcili kolejne video, tym razem do utworu The Blue Lotus. Obejrzeć je można było na początku 2005 roku na wielu kanałach muzycznych. W maju 2005 z okazji 15-lecia istnienia zespołu ukazał się box składający się z 3 CD zatytułowany Anti - Diluvian Chronicles. Oprócz niezmienionych, starych utworów (niektóre w wersji live) zawierał także 3 nagrane na nowo w Academy Studios w 2005 roku kawałki: My Wine In Silence, The Raven and The Rose i The Wreckage Of My Flesh. Oprócz tego w pudełku można było znaleźć duży plakat, booklet oraz wywiad z Aaronem. Korzystając z okazji (w końcu 15-lecie nie zdarza się codziennie) zespół (a może wydawca - Peaceville?) poszedł za ciosem - we wrześniu ukazało się drugie DVD zespołu zatytułowane Sinamorata zawierające materiał zarejestrowany podczas koncertu w Antwerpii na festiwalu Hof ter Lo w listopadzie 2003 (warto było poczekać te 2 lata ;-)), video do utworów The Blue Lotus i The Prize of Beauty, video kręcone przez fanów, zdjęcia i inne pierdoły. Pod koniec roku MDB znaleźli jednak czas, aby napisać materiał na nową płytę, zagrali także kilka koncertów.

Na wiosnę 2006 byli gotowi aby wejść do studia aby nagrać kolejny album - zatytułowany A Line of Deathless Kings. Wydanie albumu (ukazał się 9 października 2006) poprzedziła EPka zatytułowana Deeper Down zawierająca utwory Deeper Down (jeden z kawałków z nowej płyty A Line of Deathless Kings), The Child of Eternity (?) i wersję live znanego z Like Gods of the Sun kawałka A Kiss to Remember. W Academy Studios, w którym jak zwykle był nagrywany album po odejściu Shauna Steel’a za perkusją zasiadł John Bennett (grający na co dzień w The Prophecy). Nie pograł jednak z MDB długo - odszedł na początku 2007 roku. W tym okresie zespół stracił także basistę Adriana Jaksona, który grał w grupie niemal od początku jej istnienia. Zastąpili ich basistka Lena Abe, która obecnie razem z Sarah Stanton reprezentuje kobiecą frakcję w zespole (Sarah z muzyka sesyjnego przekształciła się na pełnoprawnego członka ;-) zespołu) oraz perkusista Dan Mullins (grał wcześniej w takich grupach jak Thine, Bal Sagoth, Sermon of Hypocrisy). 2007 rok zapowiada się pod znakiem koncertów - MDB odwiedzą także Polskę, 24 marca 2007 zagrają na Metalmanii w Katowicach.